Waar is positiviteit goed voor?

PERSOONLIJK VERHAAL - Positieve emoties dragen veel meer voordelen met zich mee dan de meesten van ons vermoeden. Oomsaran deelt een persoonlijk verhaal over zijn positieve mindset, die er altijd is. Wat er ook gebeurt. Drinken en feesten is de manier hoe Oomsaran zijn frustraties onderdrukt. Hij wordt opgepakt voor drugszaken. Na bijna zeven jaren komt hij vrij, maar vervalt in hetzelfde patroon. Nu kiest hij voor mediteren. Het helpt hem te stoppen met vluchten. Nu wil hij met anderen delen: geef meer power aan je ziel.

Ik sta elke morgen rond vijven op om te mediteren en om te genieten van een moment voor mezelf. Daarna stap ik in de auto om te werken op evenementen door heel Nederland. Ik maak lange dagen en dat brengt vermoeidheid en stress met zich mee. Juist daarom speelt meditatie zo een grote rol in mijn leven, dat mij een intens gevoel van innerlijke rust en dankbaarheid geeft.

Er is altijd een lichtpunt
Het is 2001. Ik ben dan 24 wanneer ik in Zweden wordt opgepakt voor drugshandel. Totdat de rechtszaak begint zit ik vast. Midden in de bloei van mijn leven word ik zo negen maanden geïsoleerd. Ik mocht met niemand praten. Elke dag één uurtje luchten in een kooitje. Dat was het, meer niet. De rechters uiteindelijke uitspraak: tien jaar! Uiteindelijk heb ik zes jaren en acht maanden vastgezeten. Ik kwam terecht in een wereld van gangs; The Tigers, The Hells Angels, The Reds, The Whites, de Bandito’s en noem maar op. Behalve de mensen van de Nederlandse Ambassade, heb ik al die tijd niemand gezien, of gehoord. Niet mijn moeder, niet mijn broertjes en ook geen andere familieleden.

Misschien denk je dat ik daar in een grote depressie belandde, maar het tegendeel is waar. Wat domineerde was het idee dat dit niet mijn eindstation was. Mijn leven in de gevangenis is tijdelijk. Ik zie het als een donkere tunnel, met aan het eind een lichtpuntje. Het kan alleen maar beter worden. Ik vond dat het geen zin had om te balen, want morgen zit ik nog steeds vast, en die dag erop nog steeds, en die dag erop nog steeds. Moet ik dan elke dag zitten balen? Nee, want daar word ik alleen maar negatief van. En dat wil ik niet. Het ging elke dag beter met het accepteren van mijn situatie. Het ging wel heel langzaam hoor. Soms leek het wel per mm te gaan. Maar deze mm werd een cm. En na een langere periode werden het meters. Ja, ik kwam mezelf echt tegen in die periode.

Vluchten
Mijn leven is er eentje zoals in de movies. Tot op de dag van vandaag staat het nog op mijn netvlies hoe mijn vader mijn moeder mishandelde en dreigde te vermoorden. Hoe mijn moeder samen met mij en mijn twee broertjes de koffers pakte en vluchtte. Ik was altijd angstig. Vervolgens kwamen ze weer bij elkaar, geforceerd door mijn vader. Hij beschouwde mijn moeder als eigendom en liet haar nooit met rust. Ik herinner me nog dat me vader tegen me zei: ‘bel je moeder maar op, zeg je moeder maar gedag, want dit is de laatste dag dat je haar ziet’.

Dat vluchten nam ook andere vormen aan. Op latere leeftijd onderdrukte in mijn gevoelens met cocaïne. Wanneer ik het nam zat ik in een soort rush. Dan hoefde ik niet met mijn frustratie te zitten.  Elke dag werd ik geconfronteerd met mijn problemen, de drugs waren de uitweg. Tegelijkertijd werd ik een bad boy. Ik koos de verkeerde vrienden en begon met drugszaken.

On top of the world
Toen ik uit de bak kwam was ik 31. Het was 2007 en ik keerde terug naar Nederland. Mijn familie was aftastend. Ik denk dat ze zich schuldig voelden, omdat ze me nooit kwamen opzoeken. Doordeweeks werk ik in de steigerbouw en van vrijdagavond tot zondagochtend ga ik helemaal los en stort me op feesten. Ieder weekend vlucht ik weer in drank en XTC. Altijd op zoek naar een nieuw feestje, een nieuw avontuur. Ik had een I am on top of the world-gevoel en al snel is er ruimte voor liefde.

Toch viel ik terug in mijn oude patroon. In de bak maakte ik veel connecties. Daarnaast kwamen mijn drugsmaten en ik op hetzelfde moment vrij. Ik had connecties, van Duitsland, Engeland tot Italië. Ik nam de makkelijke weg en ging weer in drugszaken. Het is 2010, nog geen drie jaren later na mijn vrijlating, dat ik voor de tweede keer word opgepakt. Ik zit vervolgens één jaar uit in een Nederlandse gevangenis. Het voelde als niets in vergelijking met de eerste keer.

Keerpunt
Ons zoontje is 2 jaar wanneer vrijkom. Op dat moment besefte ik dat ik niet alleen mezelf, maar mijn hele gezin ten gronde richtte met mijn vluchtgedrag. Voor mijn zoontje vind ik de kracht om mijn problemen onder ogen te komen. Ik wil geen derde keer opgepakt worden. Dat was het keerpunt. Mijn vader was er niet voor mij, mijn opa was er niet voor mijn vader. Ik wil dit patroon doorbreken, want ik wil een liefdevolle relatie met mijn zoon. Ook het patroon van drank, drugs en feesten doorbreek ik. Ik word rustiger. En natuurlijk kom ik mezelf weer tegen. Ik besluit een einde te maken aan mijn relatie. Ik was niet gelukkig en kon haar op deze manier ook niet alles geven. Waarom moet ik bij iemand blijven als in niet gelukkig ben? Voor ons kind? Nee, zo ben ik niet. Ik wil mezelf in de spiegel kunnen kijken en oprecht kunnen zeggen dat ik gelukkig ben.

Wie goed doet goed ontmoet
Ondanks alles wat ik meemaak slaag ik erin om positief te blijven. Die positieve instelling is er altijd geweest. Het is iets waar ik pas over nadenk wanneer anderen dat benadrukken. Ik zie mensen soms zoveel problemen maken. Dan gaan ze urenlang discussiëren over het probleem. Ik zal kostbare tijd en energie verspillen als ik het nut van hun acties probeer te begrijpen. Het brengt me geen stap verder en draagt uiteindelijk niet bij aan mijn positiviteit. Ik heb zoiets van het probleem is er al, het heeft geen zin om erover te praten. Praten over een oplossing, dat is belangrijk. En daar gaat dan ook al mijn energie naar uit.

In de gevangenis stond ik bekend als de vriendelijk, behulpzaam en eerlijk. Ik deelde mijn eten en mijn deur stond altijd open om te praten. Ik was altijd bevriend met iedereen, zelfs met de gangleiders. Ze vroegen altijd ‘Why are u happy’. En mijn antwoord was, zeuren helpt niet. Ik maak het beste van mijn situatie. Ik heb mijn vonnis gehad, ik lach en ik doe weet je wel. Dit imago behoedde mij voor steekpartijen of om in een vechtpartij te belanden. Sowieso is de drugswereld  gevaarlijk, ik had altijd een engeltje bij me, omdat ik goed was voor mensen, dat heeft me beschermd. Ik zeg ook altijd wie goed doet, goed ontmoet. En dat is eigenlijk mijn levensmotto.

Ik heb ook meegemaakt dat er misbruik werd gemaakt van mijn goedheid. Ik heb bijvoorbeeld nog tientallen duizend euro openstaan van mensen die mij nog terug moeten betalen. Ik ga daar mijn hoofd niet over breken of gangster spelen. Ik heb dat achter me gelaten. Ik hoef het geld niet meer. Ik maakte een half miljoen euro in een jaar tijd. Het geld kwam met bakken binnen. Ik heb er niet van genoten. Ik heb veel geld verloren en er letterlijk één laptop aan overgehouden. Er is een Hindoestaans gezegde die zegt dat het slecht geld is. Het gaat zoiets van…als je een huis bouwt, hoe kan jouw fundering goed zijn, als het met slecht geld is gemaakt?

Positieve mindset
Waar al die positiviteit goed voor is? Dat vraag ik me soms af. Terugkijkend zou ik precies hetzelfde hebben gedaan, omdat ik zoveel wijze lessen heb geleerd. Ik geloof dat ik die leerperiode blijkbaar nodig heb gehad om te staan waar ik nu sta. Ik laat mijn welzijn niet beïnvloeden door de negatieve opmerkingen van een ander, een moeilijke jeugd of mijn vonnis. Daarvoor is mijn leven te belangrijk. Ik blijf positief en kijk op een positieve manier ernaar. Ook in mijn vaderschap heb ik fouten gemaakt. Ik heb het eerste levensjaar van mijn zoon gemist. Het is jammer, maar ik zie het vooral als een leermoment. Ieder moment met mijn zoon groei ik en maakt mij een sterker persoon. Ik heb een gewoonte om die geluksgemoedstoestanden op te zoeken, want dan verander ik, groei ik, en word ik een betere versies van mezelf. Dit wil ik ook meegeven aan mijn zoon: we zijn zelf verantwoordelijk voor het ontwikkelen van de instrumenten die we nodig hebben om het beste uit ons leven te halen.

Geest, intelligentie en ziel
Mijn positieve houding breid ik uit in mediteren. Hierin ervaar ik hoe ik gevangen zit in obsessieve gedachten – zoals de illusie dat wegstoppen van emoties het beste middel is tot genezing. Ik leer door middel van meditatie om mijn gedachten te overbruggen. Ik merk dat ik door meditatie mijn leven kan ordenen. Of wanneer ik onrustig ben brengt het me weer tot totale ontspanning. En als mijn gedachtes dan toch afdwalen naar ‘ik moet dit nog doen’ en ‘ik moet dat nog doen’ ‘ik heb geen tijd om te mediteren’ dan focus ik me op mijn ademhaling. Adem in, vul mijn buik en longen met zuurstof. Adem uit, mijn buik loopt weer leeg. Stil zitten, met mijn ogen dicht en over niets nadenken.

Dat is natuurlijk makkelijker gezegd dan gedaan. Kijk, ik zie mezelf als een geest, een intelligentie en een ziel in een menselijk lichaam. Ik geloof dat die drie dingen samenkomen wanneer ik mediteer. Mijn geest bestaat uit mijn gedachtes. Dat is dat piepkleine maar ooh zo overstemmende stemmetje met ‘ik moet boodschappen doen, ik moet nog mijn broer bellen, ik moet nog tanken, ik moet roken’. Mijn intelligentie is in staat om te kiezen tussen goed of  fout. Wanneer mijn geest en intelligentie samenkomen dan weet ik dat het mijn ziel is die met mij praat. Die weet wat het beste voor mij is. Maar op dit moment is mijn geest sterker dan mijn ziel. Omdat die wordt beïnvloed door mijn zintuigen. Ik rook nu weer omdat ik me gestrest voel. Daarom mediteer ik elke dag, om die extra power te geven aan mijn ziel.

Mijn roeping
Ik leef en ben gelukkig.  Ik sta open voor een liefde, en ik kan ook heel veel liefde geven. Ik ben best wel een romantisch persoon. Ik geloof dat het me wel tegemoet komt wanneer ik me rustiger voel. Dan loop ik in de supermarkt en dan opeens ‘ping’ daar staat ze. Ik ben nog steeds op zoek naar mezelf. Ik wil in de toekomst mijn energie steken in het helpen van mensen. Ik weet nog niet wat. Zolang het maar kan bloeien. Ik geloof dat ik mijn roeping ga vinden. Ik wil in ieder geval mensen helpen om de kracht en waarde van positiviteit in te zien. Soms zegt een stemmetje in mijn hoofd: “Wie zit er nou op jou te wachten, een ex-bajesklant van 35 – inspireren doen toch alleen jonge hippe mensen en yoga goeroes?” Maar dan draai ik het om. Zit ik erop te wachten om voor een groep te staan en met anderen te delen wat ik heb ontvangen, en wat mijn leven zo enorm verrijkt? Het antwoord is dan volmondig ja. Kijk, dat is de vrijheid die we als mensen hebben, om anders naar dingen te leren kijken.

Oomsaran Soebdhan (Paramaribo, ’76) emigreert op 4-jarige leeftijd met zijn ouders naar Amsterdam Zuid Oost. Hij denkt erover na om een boek te schrijven met zijn levensverhaal. Hij heeft een zoontje van 6 jaar waarmee hij graag door de Amsterdams grachten wandelt. Hij heeft een goede verstandhouding met zijn ex. Ze zorgen beide voor hun zoontje, die bijna ieder weekend bij hem is.

 

 

 

 

 

 

 

Deel dit artikel